Hard op weg naar het einde

Het loopt nu hard naar het einde toe.
Het einde van mijn CoEur traject.
Een succesvol traject. Nog niet bij mijn doel, maar toch zeker bijna.
De groepsbijeenkomsten van Voeding en Psygologie zijn reeds afgerond. Eind deze maand staat de afspraak voor het exitgesprek. Uiteraard blijf ik voorlopig op de hermetingen verschijnen. Morgen staat ook een hermeting op mijn agenda. Ben benieuwd naar de resultaten.
Ik ben op het moment bezig een manier te vinden om te stabiliseren. Nu kunnen er nog vragen gesteld worden. Het is zoeken naar een balans van wat wel en wat niet kan. Toch ook nog een aardig proces.
Eind deze maand heb ik mijn laatste sportmoment. Ik zal het gaan missen. Nu wel druk doende om alternatieven hiervoor te vinden. Is trouwens nog niet zo makkelijk, het moeten wel alternatieven zijn die ook vol te houden zijn. Het liefst in groepsverband. Zoeken dus.

Maar goed. De resultaten van mijn traject:
- Betere gezondheid
- Betere conditie
- Betere verzorging van mijzelf, zowel fysiek als mentaal
- en natuurlijk de leuke bijkomstigheid: 40 kg lichter

Ik wil mijn mede CoEurders toch nog het volgende advies meegeven:

Zorg dat het "dat mag ik niet" omzet in     DAT WIL IK NIET

aanpassing van een levensstijl

De titel van  deze serie blogjes.

Ik kijk erna en bedenk me dat het nu toch wel aardig is ingeburgerd. Recepten zijn steeds makkelijker om te bouwen naar "mijn" kookwijze. Leuk hé, mijn kookwijze.....Heeeeeerlijk.
Dat betekend dat het gewoon is geworden, dat het een normaal iets in je dagelijks bestaan is geworden. In hoeverre is de titel nog actueel.

Ik lees een aantal berichten nog eens en bij sommige wordt ik een beetje emotioneel.
Wat heb ik inmiddels bereikt........

Ik ben er nog niet, en het gaat maar wat langzaam nu......maar ik kom er wel.

Trein weer in beweging richting Kerst

Afgelopen maandag weer een evaluatie gehad op de sportschool. Gewicht: 108,6 kg. Er is gelukkig weer een positieve beweging in mijn gewichtspatroon. Stil staan is echt niet motiverend. Nee, dat is juist demotiverend. Dan heb je de steun van je mede-coeurders hard nodig. Steun die ik toch wel heb mogen ontvangen. Ook van mijn begeleiders. Nu komt de kerst eraan. Toen de rem aangetrokken stond, zag ik hier toch wel een beetje tegenop. Nu echt niet meer. Laat maar komen die kerst. Ik zal er zeker van gaan genieten. Misschien is niet alles coeur proof, maar toch veel wel. Het is hier nu heel gewoon. Koken op coeur wijze is nu toch wel onze eigen wijze geworden. Ik mag mijzelf gelukkig prijzen dat dit zo is. 

Ik hoop dat mijn CoEur-vrienden ook lekker gaan genieten van de kerst. Kerst is tenslotte, of hoor toch zo te zijn, een tijd van liefde en vriendschap, van genieten, van geven, van gezelligheid, van samenzijn, van gulheid.

Ik wil mijn vrienden(innen) dan ook een hele fijne kerst toe wensen. Als ik jullie hierin kan bijstaan , doe ik dat graag.

Natuurlijk ook de lezers van dit blog een hele fijne kerst toegewenst.

De rem staat erop

Na een snelle start is de trein tot een halt gekomen. Zo voelt het tenminste. Zo snel als het ging, zo langzaam gaat het nu.
Eigenlijk is dat ook heel logisch. Nu is het "nieuwe vet" eraf, nu is het "oude vet" aan de beurt. Nu is het (oneerbiedig gezegd) vreet en snoep vet eraf, en is het resterende vet aan de beurt.
Ik kan je wel vertellen dat deze rem niet prettig aanvoelt.
Misschien ben ik wel te verwend. Ja, dat zal het zijn. Ik ben verwend met een snelheid dat is ongekend.
In een goed half jaar 28 kg verliezen. Dat is rap gegaan. Om mijn doel te halen moet ik er nog 14. Meer is welkom, maar 14 zou al naar tevredenheid zijn.
Voor deze 14 kg zal ik door moeten zetten. En doorzetten, dat doe ik wel. Zeker als ik dit laatste half jaar voor mijzelf evalueer. Als ik kijk naar de successen die ik al heb bereikt.
Ik moet mijzelf weer opnieuw moeten oppakken en er weer voor de volle honderd procent tegen aan gaan.
Gelukkig kan ik met mijn lotgenoten praten als ik daar de behoefte aan heb. En niet alleen met mijn lotgenoten, maar ook met mijn begeleiders.

Positief versus negatief

Vorige week dinsdag werd ons gevraagd, om iets positiefs te noemen wat ons de laatste weken is overkomen in het kader van het Co-Eur traject.
Gelukkig hoefde ik niet als eerste. Ik had dus even de tijd om na te denken. Echter wist ik op dat moment niets anders te vertellen dan dat het eetpatroon goed vol te houden was. Er was in mijn beleving niets positiefs gebeurd. Tenminste niets wat mij op dat moment te binnen schoot.
Ik ben op het moment bezig met het feit dat door mijn slijmbeurs ( janken jongen.......uienleer.....oh nee, dat is mijn gewone beurs.....) ik niet op die manier mijn sport kan uitoefenen zoals ik dat zou willen. Het is trouwens volgens de laatste diagnose van mijn arts niet de slijmbeurs, maar een of andere aanhechting op het bot dat mij parten speelt.
Nee, ik kan niet sporten zoals ik zou willen. Dat speelt schijnbaar door op alles. Mijn gewicht wilde ook niet meer zakken. Ondanks.........nee, ook hield ik mij niet meer zo goed bezig met eten. Niet het drie keer per dag eten, dat gaat goed, maar het niet de juiste dingen eten. Er werd eens wat vaker junkfood gehaald. Koken doe je namelijk ook met je armen. En bewegen met mijn linkerarm doet pijn, dus........
Nee, er was niets positiefs te noemen.
Een aantal dagen later was er wel iets positiefs te noemen. Ik had een afspraak bij de diabetisch verpleegkundige.
Welke vinger wil je geprikt worden? vroeg ze. Hoe wil ik dat nou weten, ik ben nog nooit extra in mijn vingers geprikt. Op mijn vingers getikt, ja dat wel, maar nog nooit in mijn vingers geprikt. Ik kan nu zeggen dat dat niets voor stelt. Je moet goed je best doen om dit te voelen. wel kwam hier het positieve vandaan.
Glucosewaarde in mijn bloed is met 0,6 punten gedaald. Mijn gewicht is volgens de schaal van haar gedaald naar 118 kg.
Neem maar 1 tablet minder per dag, zei ze.
Dat zijn zelfs drie positieve dingen.......had mij die vraag maar een paar dagen later gesteld.
Laten we het positieve maar doorzetten.
Sporten, och dat komt ook wel weer goed. Mijn conditie kan ik blijven opbouwen, mijn benen en buik kan ik blijven trainen, alleen tijdelijk oppassen met mijn armen. Met name mijn linkerschouder.
Ook mijn eten is weer beter, tenminste qua de goede dingen eten.
En de pijn.....
Die zit er nog, maar daar bijt ik mij wel doorheen.

Voordeel

Net nu het weer zo lekker gaat, krijg ik last van mijn schouder. Volgens de dokter een irritatie van de slijmbeurs. Ach ja waarom ook niet , mijn gewone beurs is ook geïrriteerd. Die is van uienleer. Alleen maar janken. Dus irritatie van de slijmbeurs kan er ook nog wel bij.
Alle gekheid op een stokje.......waar komt dat eigenlijk vandaan? Gekheid op een stokje.....Dat moet een flinke stam zijn wil ik al mijn gekkigheid op een stokje zetten. Hoe doe je dat eigenlijk? Gekheid op een stokje zetten?... Maar ik dwaal af...
Ik zal nu een weg gaan zoeken om mijn schouder niet te zwaar te belasten, maar toch mijn oefeningen te doen. Bewegen is nu niet iets dat ik zou willen opgeven. Daar gaat het te goed voor. Dat levert zoveel voordelen op. Voordelen waar men niet eens bij stil staat. Gezondheidsvoordeel, Fitheidsvoordeel, Slijmbeursïrritatie..... daar is die gekheid weer.... Heel veel voordeel dus. Helaas geen voordeel in de supermarkt. Als je dat zoekt moet je op koopjesjacht.
De titel van dit schrijven heb ik voordeel genoemd. Toch komen die voordelen helaas ook met nadelen. Slijmbeurs irritatie is er schijnbaar een van. Het voordeel in deze is dat ook dat wel over gaat.

Gewoonte

Deze afgelopen week heb ik het niet makkelijk gehad. Niet persé met het aanhouden van mijn eetpatroon, want dat gaat, ik wil niet zeggen vanzelf, maar wel goed. Het gaat steeds vaker onbewust. Dat is denk ik dan ook de bedoeling. Het moet onbewust gaan, een gewoonte worden. Dat er niet meer over na gedacht wordt. Nee, deze week ging niet goed. Een lam gevoel, een gevoel van vermoeidheid, luiheid. Nergens zin in hebben. Door dit gevoel gaan er ook andere dingen mis. Zitten er ook andere dingen tegen. Dingen die anders heel normaal zijn. dingen waar ik anders geen moeite mee zou hebben gehad. Dingen waar ik anders niet eens bij stil zou hebben gestaan. Dingen die een gewoonte zijn geworden.
Gewoonte is niet altijd goed. Als dingen een gewoonte worden, heb je kans dat je deze dingen voor gewoon neemt. Dat je dingen aanneemt als dat het zo zou zijn of zo zou gaan. Het woord wat ik zoek is vanzelfsprekend. Sommige dingen mag je niet als vanzelfsprekend aannemen.
Als je op enig moment niet goed voelt, je hoeft je niet eens ziek te voelen, maar gewoon niet lekker, dan heb je kans dat je met je neus op dit gegeven wordt gedrukt. Dat kan ook wel eens een goede zaak zijn, als je hier maar je leering uit kan trekken.
Deze afgelopen week heb ik het niet makkelijk gehad. Nogmaals,er zijn altijd mensen die er erger aan toe zijn, maar daar kan ik toch niet over schrijven. Nee, dat zullen deze mensen zelf moeten doen. Ik kan alleen maar over mijzelf schrijven. En dat heb ik dan ook gedaan.
Deze afgelopen week heb ik het niet makkelijk gehad, maar niet alles in het leven gaat makkelijk.
Op naar betere tijden.

Moeilijk

Afgelopen dinsdag heb ik mijn eerste hermeting gehad. Op dezelfde weegschaal als waarop ik ben begonnen. Deze gaf 129,1 kg aan. Ook ben ik 9 cm buikomvang kwijtgeraakt. Volgens mij mag ik best trots op mijzelf zijn, en dat ben ik dan ook. Hierbij zie je ook dat iedere weegschaal iets anders aangeef. Op de sportschool was het 126 kg. Ik ga er maar van uit dat de waarde op dezelfde weegschaal goed is.
Ondanks deze toch wel opbeurende feiten, heb ik moeilijke weken achter de rug. De moeilijkste dag was wel afgelopen woensdag. Ik kreeg mijzelf niet op gepept om ook maar ergens zin in te hebben of iets te gaan doen. Mijn vrouw opperde dat ik naar de sportschool moest gaan. Daar had ik dus helemaal geen zin in. Toch ben ik geweest. En heeft het ook geholpen. Toen ik weer thuiskwam was in ieder geval dat lamme vermoeide gevoel verdwenen.
Gisteren een flinke wandeling op de hei gemaakt, samen met mijn vrouw en hond. Heerlijk in de natuur. Daarna op een terrasje gaan zitten. Aan de koffie. Dat doet je goed.
Nu de draad weer proberen op te pakken.

Op de goede weg

Ik heb nu vier bijeenkomsten gehad van de divisie voeding bij Coeur. Deze eerste vier waren bijeenkomsten waarbij de theorie over voeding uiteen gelegd wordt. Volgende week beginnnen de volgens mij intressante bijeenkomsten. De eerste vier waren best leerzaam, maar vanaf nu gaan we recepten bespreken. Dat spreekt mij als hobbykok toch iets meer aan. De eerste individuele afspraak bij voeding heb ik ook gehad. Daar kan je eventueel ook het receptenboek "Culivita" van Ronald van Wankum kopen, maar Karin heeft mij verzekerd dat al die recepten ook aan bod komen in de bijeenkomsten. Daar krijgen wij dan ook de recepten op papier mee, dus ik wacht nog even met kopen. Trouwens, ik heb het boek ook online te lezen gevonden. Van daaruit zou je ook de recepten kunnen afdrukken. Voor de liefhebber wil ik je best de link sturen, stuur mij maar een mailtje als je interesse hebt.
Inmiddels ben ik ook begonnen in de sportschool met bedrijfsfitness. Daar hebben wij ook een intake gehad. Ook heb ik daar op de weegschaal gestaan........126 kg........ Wat een geweldig resultaat tot nu toe, tenminste dat vind ik zelf. In ieder geval is dat een hele goede opsteker voor mij. Dat sterkt alleen maar mijn motivatie om door te zetten. Niet dat deze motivatie te wensen overlaat hoor.
Wat ik inmiddels wel merk is dat het drie keer per dag eten al aardig een gewoonte wordt. Al was het in de laatste weken, met het verlies van mijn schoonvader, en de regelarijen die je daarbij voor je kiezen krijgt toch erg moeilijk om je aan de adviezen te houden. Maar ook in deze toch wel moeilijke tijden ben ik toch bezig om zoveel als mogelijk, maar ook wel bijna onbewust bezig, met het eetadvies op te volgen.
Ook dat is een goede zaak, het begint al bijna een gewoonte te worden. Dat is tenslotte toch het hele idee achter Coeur. Een gezonde levenstijl, een gewoonte.

Moeilijk

Volgens mijn eigen weegschaal ben ik nu 11,5 kg kwijt. Ik ben dan ook heel erg benieuwd naar mijn eerste hermeting.
Wel moet ik nu toe geven dat ik steeds meer moeite heb met het volgen van het meegekregen advies. Er komen steeds meer lekkere dingen voorbij. Het is nu moeilijk om mijzelf er aan te houden. Ik moet mijn doelen goed voor ogen houden. Tegen beter weten in hoop ik dat deze dingen niet nog moeilijker worden.